The dramatic true story of the Red Baron Archives - Meet The Red Baron

Geavanceerde training

heinpoblome — Sun, 20 Mar 2022 09:19:41 +0000

“Richthofen werkte hard in Keulen en was de eerste van de dertig die klaar was. Verschillende anderen haalden het niet. Op 10 juni werd hij naar de 6e luchtvervangingssectie in Grossenhain gestuurd voor nog twee weken training. De observatiecursus zou worden uitgebreid tot twaalf weken, maar in dat eerste jaar waarin men ontdekte dat luchtobservatie een belangrijk hulpmiddel was voor het leger, waren er te weinig waarnemers en werden ze zo snel mogelijk opgeleid. Naast vliegen kreeg Richthofen ook theorielessen in kaartlezen, camouflage herkennen, troepen en artillerie spotten, bommen gooien, kompas en telescoop gebruiken, meteorologie en fotografie. Hij moest tijdens de vlucht kaarten tekenen van wat hij zag en deze af hebben en klaar voor gebruik voordat de Albatros landde.”

The post Geavanceerde training appeared first on Meet The Red Baron.

Postduif Detachement

heinpoblome — Sun, 20 Mar 2022 09:46:03 +0000

“Hij moest zich op 21 augustus melden op een vliegveld in Ghistelles, een dorp in de buurt van Oostende, België, voor dienst bij het Mail Pigeon Detachment.”

The post Postduif Detachement appeared first on Meet The Red Baron.

Bölcke vraagt MvR om zich bij Jasta 2 aan te sluiten – Burrows’ versie

heinpoblome — Fri, 15 Apr 2022 06:47:53 +0000

“Op een middag verscheen Oswald Bölcke. Hij was op weg terug naar Duitsland na een bezoek aan luchtmachtgroepen in Turkije. De reis was door het opperbevel georganiseerd met een tweeledig doel: Bölcke wat rust gunnen na zijn negentiende overwinning en de Duitse en Turkse troepen die tegen de Arabieren en Britten op het Arabische schiereiland vochten laten zien dat ze niet waren vergeten vanwege de twee andere fronten van het vaderland. Bölcke had meer vliegtuigen neergeschoten dan enige andere Duitser en werd door Berlijn aangeprezen als ’s werelds grootste gevechtspiloot. Tijdens het diner die avond vertelde hij de onder de indruk zijnde bommenwerperpiloten dat hij slechts een paar uur was langsgekomen om zijn broer Wilhelm te bezoeken, die toevallig de commandant was van Richthofens eskader. Dat was niet helemaal waar. De jongere Bölcke had de opdracht gekregen om een elite mobiel verkenningseskader op te richten om het hoofd te bieden aan de steeds betere en vastberadener Britse eskaders aan het westelijk front. Hij was op zoek naar talent. Richthofen was een van de piloten die aan de eettafel zaten en naar Bölcke glimlachten telkens wanneer hun blikken elkaar kruisten. Hij bleef in de groep die de gebroeders Bölcke na de maaltijd naar een salon volgde en luisterde aandachtig terwijl Oswald de omstandigheden in Frankrijk beschreef en enkele van de uitmuntende geallieerde piloten die de Duitsers daar tegenkwamen. Toen het laat werd, vertrokken de officieren van het 2e gevechtseskader een voor een, respectvol afscheid nemend, alsof ze voelden dat ze op een auditie waren, totdat de broers uiteindelijk alleen achterbleven in een kamer vol sigarettenrook en lege glazen. Oswald legde Wilhelm uit waarom hij was gekomen en voegde eraan toe dat Richthofen, afgaande op wat hij die avond en eerder had gezien en gehoord, verkenningspiloot wilde worden. Hij wist iets van de achtergrond van de Pruis, van zijn rijke familie en van zijn bekende passie voor de jacht en zijn schijnbare onverschilligheid ten opzichte van vrouwen en alcohol. Hoe zat het met zijn temperament? Zou hij passen in een jachteskader? Zou hij het geduld hebben om in de lucht te stalken zoals hij dat op de grond deed, en de gehoorzaamheid om instructies zo snel mogelijk op te volgen in luchtgevechten? Had hij het oog en de reflexen om succesvol agressief te zijn? Wilhelm vertelde Oswald dat Richthofen een moeilijke start had gehad met vliegen en dat hij, hoewel hij nog steeds nogal onhandig was, hard werkte om beter te worden. Hij wist bijna niets over hoe vliegtuigen werkten, of over hun machinegeweren, en toonde weinig interesse om te leren. Dat kenmerk moest in de gaten worden gehouden, zei Wilhelm, omdat het een duidelijk teken was van een roemzoeker die vond dat hij zich niet met details moest bezighouden. Details wonnen veldslagen, voegde Wilhelm eraan toe, iets wat Richthofen op school had moeten leren. Maar hij was enthousiast, en hongerig naar roem – zelfs te hongerig – was geen slechte zaak als de basisprincipes in zijn dikke schedel konden worden gehamerd voordat hij werd gedood. Als hij zijn eerste patrouilles zou overleven, adviseerde de oudere Bölcke de jongere, zou hij waarschijnlijk een goede verkenningspiloot worden. En er was nog iemand, Erwin Böhme, een oude man van zevenendertig en een uitzonderlijk bekwame en moedige piloot. Waarom nemen we hem niet ook mee, vroeg Wilhelm, dan hebben we een oude tijger tussen de welpen. De volgende ochtend vroeg pakte Bölcke zijn tas en ging naar de verblijven van Richthofen en Böhme. Hij nodigde hen uit om zich aan te sluiten bij een nieuwe groep genaamd ‘Jagdstaffel 2’ en als ze dat zouden accepteren, op of rond 1 september in Lagnicourt, Frankrijk, te zijn. Jagd is Duits voor ‘jagen’. Ze accepteerden het aanbod.”

The post Bölcke vraagt MvR om zich bij Jasta 2 aan te sluiten – Burrows’ versie appeared first on Meet The Red Baron.

Bölcke’s analyse van MvR’s eerste overwinning

heinpoblome — Fri, 15 Apr 2022 08:29:08 +0000

“Bölcke was niet alleen de commandant van Jasta 2, maar ook hun mentor, dus werd de strijd de volgende dag geanalyseerd, toen het weer te slecht was om te patrouilleren. Hij was lang genoeg boven het slagveld gebleven om een glimp op te vangen van wat zijn mannen aan het doen waren, maar hij had ook tijd gevonden om zelf een vijand neer te halen, die door kogels doorzeefd raakte, tijdens een noodlanding tegen een observatieballon botste en in brand vloog. Hij legde aan elk van zijn pupillen uit wat ze verkeerd hadden gedaan en gaf oplossingen. Richthofen beschreef zijn gevecht aan Bölcke, die zwijgend luisterde en zijn grote, peinzende ogen niet van de pup afwendde. Er begon een ondervraging. Had Richthofen de omstandigheden zorgvuldig overwogen voordat hij achter de tweezitter aanging? Had hij in feite niet een reeks wilde aanvallen uitgevoerd in plaats van een gecontroleerde aanval? Had hij af en toe gecontroleerd of er iemand achter hem aan zat? Waarom had hij grote bochten gemaakt rond zijn slachtoffer, waardoor hij een vijand uitnodigde om hem onopgemerkt te benaderen? Waarom was hij trouwens zo lang in het gevechtsgebied gebleven en, bovenal, waarom was hij geland en had hij tijd en bijna een vliegtuig verspild? Bölcke wilde Richthofen niet in verlegenheid brengen in het bijzijn van zijn kameraden, dus prees hij de laatste aanval, die volgens hem goed ingeschat leek. Hij besloot om Richthofen onder vier ogen te spreken.”

The post Bölcke’s analyse van MvR’s eerste overwinning appeared first on Meet The Red Baron.

Overwinning 11 – Burrows’ versie

heinpoblome — Fri, 18 Mar 2022 14:16:35 +0000

“De piloot van de Albatros met de kogelneus die nu Hawker in een strakke cirkel volgde op 3000 voet hoogte bij Bapaume, twee mijl binnen de Duitse linies, wist niet wie zijn tegenstander was, maar hij kende het vliegtuig van Lord door en door. Hij was een van de Duitse piloten geweest die de eerste D.H.2 hadden getest die in Frankrijk was aangekomen nadat het anderhalf jaar later vrijwel intact achter de Duitse linies was neergestort. Hij had de wendbaarheid en absolute snelheidslimieten op alle hoogtes getest tijdens klimvluchten, duikvluchten en bochten, evenals de betrouwbaarheid, het bereik en de nauwkeurigheid van het machinegeweer en het aantal minuten dat de dorstige motor het toestel in de lucht kon houden. Vervolgens voerde hij, terwijl een andere Duitse piloot het toestel bestuurde en verdedigende acties ondernam, gesimuleerde aanvallen uit om de meest kwetsbare kant ervan te vinden. De Duitser wist dus dat zijn tegenstander zich niet van achteren kon verdedigen. Er was geen kans om beschoten te worden als hij achter en iets boven de Engelsman bleef. Dat was vereiste nummer één, en als hij dat had bereikt, kon hij nadenken over de aanval. Hij wist dat zijn Albatros ongeveer twintig mijl per uur sneller was dan de D.H.2 op hun huidige hoogte, dat hij sneller kon klimmen en dat hij twee machinegeweren had, tegenover één van de Engelsman. Hij kon echter geen strakkere cirkels vliegen dan de D.H.2, waardoor het moeilijk zou kunnen zijn om hem op de hielen te blijven zitten. Maar de Duitser wist dat als hij in de cirkel met zijn tegenstander kon blijven, ze langzaam hoogte zouden verliezen terwijl de wind hen steeds verder achter de Duitse linies zou blazen, totdat de Engelsman zonder brandstof zou komen te zitten. Als dat gebeurde, zou de Lord moeten landen en gevangen worden genomen of uit de lucht worden geschoten. Geen enkele piloot zou zich in zo’n hachelijke situatie begeven. Hij zou daarom proberen te ontsnappen. De Duitser wist dus dat hij alleen maar hoefde te wachten tot de Engelsman de cirkel zou doorbreken en naar huis zou vluchten. Dan zou hij hem te pakken hebben. Dan zou hij hem doden. Hawker besefte onmiddellijk dat hij niet te maken had met wat zijn piloten een ‘nerveus type’ noemden. De Hun deed alles goed. Hij had zich nog niet door zijn honger naar een overwinning tot een fout laten verleiden. Nog niet. Maar er was nog tijd. Tien minuten eerder had Hawker zijn motor uitgezet om te voorkomen dat deze zou afslaan, en was hij begonnen aan een lange duikvlucht vanaf 11.000 voet om het paar tweezitters te vangen dat in oostelijke richting vloog. Hij had de motor nog maar net uitgezet of hij hoorde machinegeweervuur van bovenaf en bijna tegelijkertijd vlogen er kogels vlak langs hem heen. Weg met die tweezitters. Hij liet zijn verkenningsvliegtuig een rol maken en vervolgens een bladachtige spiraal. Tegelijkertijd zette hij zijn brandstofklep op ‘volle snelheid’ om de motor aan de praat te krijgen en kwam hij met iets minder dan vol vermogen op 10.000 voet uit de spiraal. Op dat moment kwam hij deze slimme Hun tegen, die de hele tijd onder hem had gevlogen, waarschijnlijk op hem wachtend. Hawker vuurde een paar ineffectieve schoten af op de Duitser terwijl ze allebei probeerden in vuurpositie te komen, maar geen van beiden wilde zo’n voordeel weggeven, dus nestelden ze zich aan weerszijden van een cirkel met een diameter van 300 voet. Ze draaiden ongeveer twintig keer naar links. Toen maakte Hawker een acht, waardoor de Duitser nog eens dertig cirkels naar rechts moest maken en tegen die tijd was hij gedaald tot 6000 voet. Ze gingen zo door, rond en rond, als twee honden die naar elkaars staart happen, terwijl de minuten verstreken en ze de 3000 voet naderden. De Duitser bevond zich nu iets hoger aan zijn kant van de cirkel en had een duidelijk zicht op de Engelsman die in zijn cockpit zat. Hij keek naar beneden en observeerde nauwkeurig de man die hij wilde doden. Hij noteerde elke beweging van het hoofd van de Engelsman en probeerde hard door de bril heen te kijken die de ogen verborg die naar hem opkeken. Maar vanwege de bril en de bruine leren pet kon hij de uitdrukking op het gezicht van Hawker niet zien en dat betreurde hij. Een arm kwam uit de cockpit van de Engelsman en zwaaide koel naar hem. De Duitser glimlachte, maar zwaaide niet terug. ‘Geen beginner’, dacht hij. Toen Hawkers hoogtemeter 1500 voet aangaf, begon hij wanhopig te worden. Er was een half uur verstreken, de brandstof was bijna op en hij schatte dat hij ruim twee mijl achter de linies was afgedreven. Als hij in deze gekke cirkel bleef, zou hij binnen tien minuten in de armen van de Duitse infanterie belanden.

Waar was Saundby? Waar waren Long en Pashley trouwens? Hij zag nu bomen, huizen en wegen voorbijrazen waar een eeuwigheid eerder nog een grenzeloze, vrije hemel was geweest. Hij bleef omhoog kijken naar de Duitser, maar de donkere waas die hij in zijn ooghoek zag – de aarde – leek nu een reusachtige mond die hem wilde opslokken. De cirkel moest doorbroken worden. Met zijn ogen nog steeds op de Duitser gericht, rukte Hawker terug aan de stick, waardoor zijn D.H.2 in een paar hoge, draaiende lussen terechtkwam. Toen hij uit de laatste kwam, rolde hij naar de ene kant, de andere naar de andere en, met zijn hoogtemeter op 300 voet, begon hij aan de sprint naar huis. ‘Nu’. De Duitser brak zijn Albatros in een scherpe bocht en vloog recht op de staart van de Engelsman af. Beide vliegtuigen vlogen 150 voet boven vlakke, pokdalige velden. Ze vlogen over groepen grijsgeüniformeerde Duitse soldaten die hun handen voor hun ogen hielden om de zon tegen te houden terwijl ze toekeken hoe de terriër achter de rat aanging. De meesten hadden het al eerder gezien, maar het was altijd interessant, dus stopten ze met het stapelen van zandzakken en het openen van kratten en keken zo lang mogelijk naar de vliegtuigen. Het was een goed excuus voor een sigaret. Sommige soldaten wilden hun geweren of machinegeweren op de Engelsman afvuren, maar hij stond te dicht voor hun man, dus keken ze gewoon toe. Hawker, die het doel van de Duitser probeerde te verijdelen, schopte zijn roer heen en weer, waardoor zijn verkenner in een reeks zigzaggen terechtkwam. Twee blauwgrijze ogen volgden hem, eerst naar de ene kant, toen terug over de zwarte Spandaus naar de andere. Toen weer terug. De ogen stuurden het beeld naar de hersenen voor analyse. Het was een ruil, dacht de Duitser. De Engelsman zigzagde om een moeilijker doelwit te vormen. Maar hij verloor elke keer snelheid. Of hij erin slaagde lang genoeg kogels te ontwijken, hing af van hoe dicht ze bij de linies waren. De Duitser was er zeker van dat de Engelsman het niet zou halen. Elke keer dat het slingerende vliegtuig voor zijn Spandaus langs vloog, drukte de Duitser de trekkers in en keek toe hoe een korte rij kogels op het groeiende doel afging. Hij hield van het geluid van de geweren, de plotselinge geur van buskruit en vooral van het gevoel dat zijn kogels in het canvas scheurden, houten beugels verbrijzelden, besturingskabels doorsneden en zich misschien in vlees boorden. Maar de Engelsman wilde nog steeds niet vallen en de frontlinies lagen nu 1000 meter voor ons. De Duitser bevond zich nu op minder dan 60 meter van de Engelsman en vuurde bijna onophoudelijk. Als de D.H.2 de Britse linies zou bereiken, zou de piloot onmiddellijk een veilige landing maken en zou de Duitser beroofd worden van zijn zuurverdiende prijs. Met 900 van zijn 1000 kogels op en de eerste rij Britse loopgraven in zicht, liepen de geweren van de Duitser vast. Hij vloekte en probeerde verwoed om ze vrij te maken. Ze waren weer vrij. Voorzichtig lijnde hij het kleine vizier tussen zijn Spandaus en de motor van de Engelsman uit. De gehandschoende hand om de stuurknuppel van de Albatros en de laarzen die delicaat op zijn roerpedalen rustten, bewogen fracties van een inch in exacte duplicatie van de hand en laarzen in het vliegtuig voor hem. De Duitser haalde opnieuw de trekker over. Meer kogels kwamen uit de dubbele Spandaus. Nog een snelle smaak van kruit. Toen zag de Duitser de Engelse verkenner plotseling rechtkomen, een seconde slap in de lucht hangen en vallen. Hij knalde met zijn neus tegen de grond, begroef zijn machinegeweer in de modder, versplinterde en kraakte hout en scheurde stof. Het bleef even in die positie, met de staart omhoog gericht, en stortte toen neer in een wirwar van kabels en een dunne stofwolk. Het wrak stuiterde één keer en kwam tot stilstand in een met water doordrenkte granaattrechter 500 meter binnen de Duitse voorste linies. De piloot lag ergens tussen het puin met een kogel in zijn hoofd. De jonge Duitser zette zijn Albatros in een scherpe, klimmende bocht tot hij naar het oosten wees. Hij keek om zich heen of er andere vliegtuigen waren en toen hij er geen zag, liet hij zich op zijn slachtoffer neerkijken. Hij deed zijn best om kalm te blijven terwijl hij bestudeerde wat hij had gedaan. Maar zijn hart bonsde van opwinding. Er was geen ander gevoel zoals dit. Hij voelde de kracht door zijn lichaam stromen en in zijn vingers wachten om opnieuw gebruikt te worden. Twee van hen hadden gevochten voor de hemel. Eén van hen had gewonnen. Hij was de overwinnaar en daarom bezat hij de hemel zover hij kon zien en zover zijn geweren konden reiken. Hij trok voorzichtig aan de stuurknuppel en richtte zijn Albatros op grotere hoogte, waar hij de heerlijke wind zou vangen die hem altijd naar huis voerde. Hij dacht dat de wind hem naar de hemel kon dragen. Het was de elfde keer dat Baron Manfred von Richthofen zich zo voelde.”

The post Overwinning 11 – Burrows’ versie appeared first on Meet The Red Baron.

Over overwinning 19

heinpoblome — Mon, 18 Apr 2022 08:05:42 +0000

“Twintig minuten nadat de piloot en zijn waarnemer, beiden dodelijk gewond, uit hun vliegtuig waren gesleept, blies een Canadese artillerie-eenheid het vliegtuig aan stukken om te voorkomen dat de Duitsers het in handen zouden krijgen. De bemanning stierf de volgende dag.”

The post Over overwinning 19 appeared first on Meet The Red Baron.

Tactieken doornemen

heinpoblome — Mon, 18 Apr 2022 10:24:02 +0000

“Het leger en de luchtmacht waren misschien in de verdediging, maar Richthofen niet. Hij bracht de eerste twee weken van februari door met het doornemen van tactieken met zijn eskader en het één voor één ontmoeten van de leden om hun fouten te bespreken. Hij ontwikkelde Bölcke’s vermogen om tijdens een gevecht bijna alles om zich heen te zien, zelfs wanneer hij in gevecht was, en hij onthield wat hij zag. Er was geen excuus om niet voortdurend achterom te kijken, waarschuwde hij Jasta 11, en elke piloot die terugkeerde met gaten in zijn staart moest een goede verklaring hebben. Er was echter geen waarheid in de verhalen die later de ronde deden dat zelfs een enkel gat in de staart van een verkenningsvliegtuig voor Richthofen reden was om de piloot over te plaatsen. Niettemin nam men hem op zijn woord. Na terugkeer van een gevecht deed een piloot van Jasta 11 met een groot aantal kogelgaten alsof hij motorpech had en landde op het veld van een ander squadron, waar de gaten werden gedicht voordat hij naar huis terugkeerde. Piloten waren over het algemeen niet zo dol op Richthofen als op Bölcke, en dat wist hij. Maar hij wist ook dat ze hem respecteerden, en zijn opleiding had hem geleerd dat dat genoeg was. Hij maakte er een regel van om piloten nooit iets te vragen wat hij zelf niet zou doen, en het gaf hem voldoening dat zij dat ook wisten.”

The post Tactieken doornemen appeared first on Meet The Red Baron.

Over overwinning 20

heinpoblome — Mon, 18 Apr 2022 10:38:34 +0000

“Hij zei in zijn rapport dat de piloot in de lucht was omgekomen en de waarnemer ernstig gewond was geraakt toen de B.E.2 op Duitse loopgraven neerstortte. Het tegendeel was waar. Tweede luitenant H. A. Croft, de waarnemer, was waarschijnlijk op slag dood. Maar de piloot, luitenant C. D. Bennett, brak bij de crash de basis van zijn schedel, waardoor hij alle herinneringen aan zijn ontmoeting met Richthofen kwijt was. Hij werd uiteindelijk een zakenman in Londen, maar verloor voor altijd de gebeurtenissen van 14 februari 1917 uit zijn geheugen.”

The post Over overwinning 20 appeared first on Meet The Red Baron.

Een ansichtkaart van Baron von Riezenstein

heinpoblome — Mon, 18 Apr 2022 11:04:37 +0000

“Richthofen zag zelden de lichamen van zijn slachtoffers. Verplegers werden naar de crashlocaties gestuurd om de nodige informatie voor rapporten te verzamelen en souvenirs mee te nemen. Enkele dagen na zijn dubbele overwinning op de 17e ontving hij echter een fotokaart met daarop het verminkte lichaam van de F.E.2-piloot, luitenant A. E. Boultbee, liggend in het wrak van zijn vliegtuig. Op de achterkant stond geschreven: ‘Meneer, ik was op 17 maart 1917 getuige van uw luchtgevecht en heb deze foto genomen, die ik u met hartelijke felicitaties stuur, omdat u zelden de gelegenheid heeft om uw prooi te zien. Vivat sequens! (op naar de volgende!) Met broederlijke groeten, baron von Riezenstein, kolonel en commandant van het 87e Reserve Infanterieregiment.’”

The post Een ansichtkaart van Baron von Riezenstein appeared first on Meet The Red Baron.

MvR wordt gevraagd zijn memoires te schrijven

heinpoblome — Mon, 18 Apr 2022 11:45:35 +0000

“Na de ontmoeting met Hoeppner bezocht Richthofen bijna alle afdelingen in het gebouw, waaronder ‘Vliegtuigen’, waar luchtzeges werden geregistreerd, het personeel werd bijgehouden, de structuur van alle eenheden werd gesystematiseerd, de bevoorrading werd geregeld en technische problemen werden opgelost, zoals de zwakke vleugel van de Albatros. Op de een of andere manier raakte Richthofen aan de belangen en verantwoordelijkheden van bijna iedereen in het gebouw, en alle ‘inktverspillers’, zoals hij ze noemde, wilden hem graag ontmoeten of op zijn minst zien. Het kleine team van afdeling B van de adjudant-generaal was bijzonder geïnteresseerd in een ontmoeting met hem, omdat zij verantwoordelijk waren voor inlichtingen en perszaken en een project voor hem hadden. Hij zou zijn memoires gaan schrijven. Een uitgever had het voorstel gedaan en de luchtmacht vond het een goed idee. Richthofen was naar eigen zeggen nooit een goede student geweest, laat staan een man van letters. Maar hem werd verzekerd dat hij geen meesterwerk hoefde te schrijven, dat zijn landgenoten gewoon meer over hem wilden weten en dat hij het boekje in Schweidnitz kon voltooien voordat zijn zes weken verlof voorbij waren. Bovendien zou hij een stenograaf krijgen om het manuscript sneller te kunnen schrijven. Het zou in kleine delen naar afdeling B worden gestuurd voor redactie en censuur, en vervolgens in afleveringen in een tijdschrift worden gepubliceerd. Uiteindelijk zou alles worden gebundeld in boekvorm, een kleine paperback weliswaar, maar het zou niettemin zijn boek zijn – de memoires van ’s werelds grootste luchtjager. Richthofen vond het een goed idee, onder andere omdat de opbrengst naar zijn familie zou gaan als hij zou sneuvelen. Als de oorlog slecht zou aflopen, zouden ze dat geld nodig hebben.”

The post MvR wordt gevraagd zijn memoires te schrijven appeared first on Meet The Red Baron.