The Red Knight of Germany Archives - Meet The Red Baron

Mevrouw von Richthofen over de ontwikkeling van kinderen

heinpoblome — Fri, 06 May 2022 08:21:43 +0000

“Een moeder die snel bang is, vormt een groot obstakel voor de lichamelijke ontwikkeling van kinderen”, zei mevrouw von Richthofen. “Toen Manfred nog een kleine jongen was, beschouwden veel van mijn vrienden mij als een nogal onzorgvuldige moeder omdat ik de twee jongens niet verbood om bepaalde dingen te doen die ze leuk vonden, maar ik was toen, en ben nog steeds, ervan overtuigd dat kinderen alleen behendig kunnen worden als ze de vrijheid krijgen om zelf te beoordelen wat ze veilig van hun lichaam kunnen vragen.”

The post Mevrouw von Richthofen over de ontwikkeling van kinderen appeared first on Meet The Red Baron.

Eerste slag – eerste terugtocht

heinpoblome — Fri, 06 May 2022 09:24:56 +0000

“Het was op 21 augustus, in het kleine Belgische dorpje Etalle, twintig mijl van de grens, dat Richthofen het bevel kreeg om een verkenningsvlucht naar het zuiden te maken, in de richting van een klein stadje genaamd Meix-devant-Virton. Het was zijn taak om de sterkte te achterhalen van de Franse cavalerie die vermoedelijk een groot bos bezette. De oorlog was nog geen twee weken oud en de bewegingen van de strijdende partijen waren erop gericht om in een gunstige positie ten opzichte van elkaar te komen.”

The post Eerste slag – eerste terugtocht appeared first on Meet The Red Baron.

Kaas en eieren

heinpoblome — Tue, 10 May 2022 14:44:32 +0000

“Zo kreeg hij rond 1 mei de opdracht zich voor te bereiden op een nieuwe taak in de bevoorradingsdienst, nog verder achter de frontlinies. Hoe sterk de legerdiscipline ook in hem was, hij barstte in woede uit, en de dag daarna kreeg de bevelhebber van zijn divisie een van de grootste schokken van zijn leven toen hij de volgende onmilitaire mededeling van de rusteloze ulaan las: “Mijn beste Excellentie, ik ben niet naar de oorlog gegaan om kaas en eieren te verzamelen, maar voor een ander doel.”

De rest van de brief was een officieel verzoek om overplaatsing naar de luchtmacht. Richthofens constructieve werk bij de infanterie, de signaaldienst of de bevoorradingsafdeling lijkt even groot te zijn geweest als zijn falen als cavalerist, en er is niet vermeld dat zijn vertrek uit de oude diensten gepaard ging met grote spijt van de kant van zijn superieuren. Zijn onbeleefde brief bereikte zijn doel en zijn wens ging in vervulling. Eind mei 1915 werd hij overgeplaatst naar de luchtmacht en naar Keulen gestuurd voor een opleiding.”

The post Kaas en eieren appeared first on Meet The Red Baron.

Gotha-decoratie

heinpoblome — Sat, 14 May 2022 14:01:57 +0000

“Een van hen leek iemand van bijzonder belang te zijn. Hij droeg opvallende epauletten en de kenmerkende broek van een generaal. Zijn gezicht was jong en aan de kraag van zijn strak geknoopte, stijve militaire kraag hing een hoge onderscheiding. Richthofen, bedekt met vet, olie, zweet en modder, voelde zich ongemakkelijk in het bijzijn van iemand wiens identiteit hij pas die avond te weten kwam, toen een adjudant hem belde om te zeggen dat Zijne Koninklijke Hoogheid de Groothertog van Saksen-Coburg-Gotha het prettig had gevonden hem te ontmoeten en hem had opgedragen zich bij het hoofdkwartier in Vraucourt te melden. Omdat hij verantwoordelijk was voor ten minste één lading bommen die niet op Zijne Koninklijke Hoogheid waren gericht, ontving Richthofen die avond de moedmedaille van het hertogdom van de groothertog.”

The post Gotha-decoratie appeared first on Meet The Red Baron.

Eerste kill voor Jasta 11

heinpoblome — Sat, 14 May 2022 15:08:54 +0000

“Om hen te laten zien hoe het moest, leidde hij hen op 23 januari voor het eerst over de Engelse linies en ‘schakelde’ hij het eerste slachtoffer uit dat in het overwinningsboek van de eenheid werd geregistreerd. Voor Richthofen was het zijn zeventiende ‘kill’. Tijdens het avondeten, toen zijn twaalf officieren rond de mess-tafel zaten, legde hij de techniek van zijn eerste demonstratie uit, wees hij op enkele vliegfouten die zijn leerlingen hadden gemaakt en beantwoordde hij hun vragen. Na afloop van de maaltijd en de lezing trokken de Flying Uhlan en zijn leerlingen zich terug in hun kwartieren, in de wetenschap dat ze de volgende ochtend weer ‘over zouden gaan’.”

The post Eerste kill voor Jasta 11 appeared first on Meet The Red Baron.

Hoe je gevechtspiloten traint

heinpoblome — Mon, 16 May 2022 14:04:50 +0000

“Aan de commandant van de luchtmacht van het Zesde Leger:

De tegenstander glijdt vaak over één vleugel naar beneden of laat zich als een dood blad vallen om een aanval af te schudden. Om één tegenstander te blijven volgen, mag men in geen geval zijn tactiek volgen, aangezien men geen controle heeft over het toestel wanneer men als een dood blad valt.

Mocht de tegenstander echter proberen een aanval te ontwijken met dergelijke trucs, dan moet men naar beneden duiken (sturzflug) zonder het vijandelijke vliegtuig uit het oog te verliezen.

Wanneer men als een dood blad naar beneden valt, of opzettelijk vleugel over vleugel valt, verliest zelfs de beste piloot een seconde of twee de controle over zijn machine. Daarom is dit een manoeuvre dat moet worden vermeden.

Een looping maken is in luchtgevechten volkomen zinloos. Elke looping is een grote fout. Als men een tegenstander te dicht heeft benaderd, biedt een looping alleen maar een groot voordeel voor de tegenstander. Om de gewenste positie te behouden, moet men vertrouwen op snelheidsveranderingen, en dit kan het beste worden bereikt door meer of minder gas te geven.

De beste methode om tegen de vijand te vliegen is als volgt: De officier die het bevel voert over de groep, hoe groot ook, moet het laagst vliegen en alle machines in de gaten houden door te draaien en te bochten.

Geen enkel toestel mag vooruitgaan of achterblijven. Het hele eskader moet min of meer in bochten vooruitgaan. Recht boven het front vliegen is gevaarlijk, omdat zelfs toestellen van hetzelfde type verschillende snelheden ontwikkelen. Verrassingen kunnen alleen worden vermeden door in dichte formatie te vliegen. De bevelvoerende officier is ervoor verantwoordelijk dat noch hij, noch zijn piloten door de vijand worden verrast. Als hij daar niet voor kan zorgen, is hij geen goede leider.”

The post Hoe je gevechtspiloten traint appeared first on Meet The Red Baron.

Over Engelse luchttactieken

heinpoblome — Mon, 16 May 2022 14:25:04 +0000

“De Engelse piloten van eenzitters vliegen altijd in formatie wanneer ze achtervolgingsopdrachten uitvoeren. Verkenningen en artillerievuur worden nu ook uitgevoerd door formaties van tweezitters, soms bestaande uit wel twintig toestellen. Veel Engelse piloten proberen tijdens gevechten voordelen te behalen door trucjes uit te halen, maar in de regel zijn het juist deze roekeloze en nutteloze stunts die hen de dood in jagen.

Wanneer ze in grote squadrons vliegen, blijven de Engelse vliegtuigen dicht bij elkaar om elkaar op elk moment te kunnen bijstaan. Wanneer ze worden aangevallen, houden ze een nog dichtere formatie aan. Als een Engels vliegtuig dat achterop is geraakt wordt aangevallen, maken de eerste vliegtuigen van de vijandelijke formatie bochten naar links en rechts en haasten zich om het te hulp te schieten. Nadat de rest van de formatie hen is gepasseerd, sluiten ze als laatste vliegtuigen de achterhoede.”

The post Over Engelse luchttactieken appeared first on Meet The Red Baron.

Overwinning 32 – Lothar’s verslag

heinpoblome — Tue, 17 May 2022 12:41:34 +0000

“De vliegende Uhlan nam een foto van het verongelukte vliegtuig waarin hij luitenant J. C. Powell en boordschutter P. Bonner had gedood. De foto, met zijn aantekeningen op de achterkant, bevindt zich nog steeds in een van zijn vele plakboeken in het huis van zijn moeder in Schweidnitz. Op deze dag (schreef Lothar) was onze groep aangewezen voor een vroege start, dat wil zeggen dat we op elk moment klaar moesten zijn om als eerste op te stijgen. Onze dienst begon tussen 4 en 5 uur ’s ochtends. We waren net opgestaan en zaten in het startgebouw toen de telefoon ging. “Zes Bristols komen vanuit Arras in de richting van Douai”, luidde het bericht. We sprongen in onze vliegtuigen en vertrokken. Hoog boven ons, op ongeveer 9000 voet, was er een gebroken wolkendek. We konden de Engelse vliegtuigen onder de wolken zien, niet ver van ons vliegveld. Het rode vliegtuig van mijn broer stond klaar bij de deur van de hangar, maar mijn broer was nergens te bekennen. We kwamen in contact met de vijand, maar de Engelsen waren te slim met hun machines en we konden er geen enkele neerhalen. Telkens als we dachten dat we er een te pakken hadden, verdween hij in de wolken. Na een uur rondgevlogen te hebben zonder ook maar één vliegtuig neer te halen, vlogen we terug en landden we. Het rode vliegtuig van mijn broer stond in de open hangaardeur, blijkbaar op dezelfde plek waar we het voor het laatst hadden gezien, maar aan de hand van de activiteit van de monteurs die eraan werkten, kon iedereen zien dat het in de lucht was geweest. We vroegen het aan de monteurs. Ze vertelden ons dat de luitenant vijf minuten nadat wij waren vertrokken was opgestegen en dat hij twintig minuten later was teruggekeerd, nadat hij een Engels vliegtuig had neergehaald. We liepen terug naar onze verblijfplaats en ontdekten dat mijn broer weer naar bed was gegaan en sliep alsof er niets was gebeurd. Alleen een paar kogelinslagen en gaten in zijn vliegtuig en het bericht dat hij nog een Engelsman had neergeschoten, wezen erop dat hij had gevlogen. We schaamden ons een beetje voor onszelf. We waren met z’n drieën geweest, we waren eerder vertrokken en later geland dan mijn broer, en we konden geen resultaten laten zien. Terwijl we ons klaarmaakten voor onze volgende start, kwam mijn broer tevoorschijn en het leek me dat hij boos was op de Engelsen die zijn slaap hadden verstoord en die vredelievende mannen hadden gedwongen om op ongepaste uren uit bed te komen.”

The post Overwinning 32 – Lothar’s verslag appeared first on Meet The Red Baron.

Victory 32 – bezoek aan de crashsite

heinpoblome — Tue, 17 May 2022 14:10:13 +0000

“Over het bezoek van de twee broers aan de plaats van het dodelijke ongeval van Powell en Bonner schreef Lothar: ”Het was een triest gezicht wat we zagen. De helft van de machine hing aan een dak en de andere helft lag op de grond. Nadat we de restanten hadden bekeken, gingen we naar huis. De soldaten in de buurt hadden ondertussen mijn broer herkend en juichten ons uitbundig toe.”

The post Victory 32 – bezoek aan de crashsite appeared first on Meet The Red Baron.

Overwinning 32 – verslag van luitenant Peter Warren

heinpoblome — Sun, 22 May 2022 08:25:07 +0000

“Maar nu komt het derde verslag van het incident, en dit is afkomstig van luitenant Peter Warren, de piloot van het vliegtuig dat Richthofen neerschoot. Zijn waarnemer was sergeant R. Dunn, en Dunn stierf kort nadat het vliegtuig was geland. De dood kwam als gevolg van een kogel door zijn buik, maar het was een kogel die hij op 12.000 voet hoogte had gekregen en niet nadat hij op de grond was geland. “Ik vrees echt dat Richthofen in zijn verslag over zijn gevecht met Dunn en mij ons met iemand anders heeft verward”, zegt Peter Warren. “Ik zou zeker willen dat Dunn en ik zoveel weerstand hadden kunnen bieden als de baron ons toeschrijft, maar in werkelijkheid was het een nogal eenzijdige aangelegenheid die bijna volledig in het voordeel van Richthofen was. De arme Dunn werd vroeg in het gevecht geraakt en was het grootste deel ervan bewusteloos. Het was de eerste keer dat ik Dunn meenam, hoewel hij een ervaren waarnemer was met, geloof ik, drie Duitse vliegtuigen op zijn naam. Mijn vaste waarnemer, een infanterieofficier die ongeveer drie maanden in de lucht had gevlogen, was de dag ervoor van een paard gevallen en had zijn knie gebroken. Dunn was aangewezen als vervanger. Het feit dat we nog nooit samen hadden gevlogen, zou een nadeel zijn als we werden aangevallen. We vertrokken om half elf ’s ochtends vanaf het vliegveld. Het weer was slecht: regen en hagel, met een bijna stormachtige wind in de richting van de Duitse linies. Onze gezichten waren bedekt met walvisolie om bevriezing te voorkomen. Er waren zoveel piloten met bevroren gezichten uitgeschakeld dat het gebruik van de olie verplicht was, en een geval van bevriezing werd beschouwd als een overtreding die een krijgsraad vereiste. Onze vlucht bestond uit zes toestellen van het 43e Squadron, met majoor Dore als patrouilleleider. Onze vliegtuigen waren Sopwith tweezitters, bewapend met Lewis- en Vickers-machinegeweren, die voor en achter konden vuren. Onze taak was om een deel van de Tweede Hindenburglinie, ten oosten van Vimy Ridge, te fotograferen, die, zoals u zich wellicht herinnert, een week later werd aangevallen. Mijn vliegtuig en een ander vliegtuig hadden de camera’s aan boord. De andere vier waren escorte. We vlogen in een V-formatie op ongeveer 12.000 voet hoogte en onze koers was noordelijk. Ik vloog aan het einde van de V, op de laatste positie, waardoor ik het hoogst vloog. Richthofen dook vanuit de zon naar beneden en verraste Dunn. Het eerste teken dat ik van de aanval kreeg, was toen ik Dunn vanuit zijn stoel achter me iets naar me hoorde roepen, en tegelijkertijd een regen van kogels over mijn schouder van achteren vloog en het dashboard bijna voor mijn gezicht verbrijzelde. Ik trapte het roer om en dook onmiddellijk, en zag nog net de rode machine onder me naar achteren vliegen. Ik wist niet dat het die van Richthofen was. Ik keek over mijn schouder en zag Dunn niet meer. Ik wist niet of hij door mijn snelle duik uit het vliegtuig was geslingerd of dood op de bodem van zijn cockpit lag. Ik besefte echter dat hij uitgeschakeld was en dat ik van achteren vrijwel weerloos was. Ik probeerde mijn voorste machinegeweer op het rode vliegtuig te richten, maar Richthofen was een te slimme piloot en zijn vliegtuig was te snel voor het mijne. Hij schoot weer omhoog en zat binnen een halve minuut weer achter me aan. Er kwam weer een salvo lood over mijn schouder en de glazen wijzerplaten van de instrumenten op het dashboard sprongen in mijn gezicht. Ik dook weer, maar hij volgde al mijn bewegingen. Ik was enkele duizenden meters gedaald, maar onder me lag nog steeds een wolkenlaag op ongeveer negenduizend meter hoogte. Ik dook ernaartoe, in de hoop erin omhoog te kunnen trekken en hem in de dampen van me af te schudden. Weer pech. De wolken waren maar een dunne laag, weet je, en in plaats van erin te blijven, vloog ik er helemaal doorheen, kwam eronder weer uit en zag dat de rode Albatross met die twee sputterende machinegeweren met me mee was gekomen. Weer een salvo lood van achteren, en de kogels spatten in de kulas van mijn eigen machinegeweer en sneden de patroonriem door. Tegelijkertijd stopte mijn motor en wist ik dat de brandstoftanks waren geraakt. Er waren meer wolken onder me op ongeveer zesduizend voet. Ik dook ernaartoe en probeerde er bovenuit te komen zodra ik ze bereikte. Geen geluk! Mijn hoogteroeren reageerden niet op de stuurknuppel. De bedieningskabels waren weggeschoten. Ik kon niets anders doen dan naar beneden gaan en hopen dat ik zo goed mogelijk uit een spin kon blijven. Ik gleed zijwaarts weg en ging toen in een duikvlucht die al snel in een spiraal veranderde. Ik weet niet hoe ik daaruit ben gekomen. Ik was de hele tijd bezig met de nutteloze besturing en daalde met een angstaanjagende snelheid, maar de rode machine leek zich de hele tijd net boven en achter mij te kunnen handhaven, en zijn machinegeweren werkten elke minuut. Later ontdekte ik dat er kogels door mijn beide mouwen en beide broekspijpen waren gegaan, maar tijdens al dat geschiet raakte geen enkele kogel me, hoewel ze wel heel dichtbij kwamen. Op de een of andere manier lukte het me om bij de landing horizontaal te blijven en ik kwam met een vreselijke klap terecht. Toen ik op de grond terechtkwam, vloog het rode toestel over me heen, maar ik kan me niet herinneren dat hij op me heeft geschoten toen ik op de grond lag. Ik keek in wat er nog over was van de cockpit van de waarnemer en zag de arme oude Dunn ineengedoken op de bodem liggen. Hij was behoorlijk zwaar en ik had wat moeite om hem eruit te tillen. Hij was bewusteloos. Ik legde hem op de grond en scheurde zijn jas open. Hij was door de buik geschoten, blijkbaar van achteren. Ik tilde zijn hoofd op en sprak tegen hem. “Ik denk dat ik eraan ben”, mompelde hij, en toen raakte hij bewusteloos. Duitse infanteristen kwamen uit schuilplaatsen in de buurt aangerend; sommigen van hen brachten een brancard mee. We droegen Dunn naar een verbandplaats in een stenen hut. Ik moest buiten onder bewaking blijven. De dokter kwam naar buiten en vertelde me dat Dunn nog leefde, maar niet lang meer zou leven. Ik heb hem nooit meer gezien. Later vertelden ze me dat hij zes uur later was overleden. Hij was een stevige kerel. Mijn bewakers brachten me een eind terug naar een hoofdkwartier, waar ik in een auto werd gezet en naar Douai werd gebracht. Daar werd ik in een kamer in de oude Franse militaire barakken ondergebracht. De vuile pleistermuren waren bedekt met veel namen, dus ik neem aan dat er veel gevangenen voor mij waren geweest. In een hoek stond een bed met een deken erop. In het midden van het plafond hing een elektrische gloeilamp. In één muur zat een hoog tralieraam en tegen een van de zijmuren stond een kleine houtkachel. De Duitse wacht, die me regelmatig door een luikje in de deur bekeek, kwam twee keer binnen om het vuur in de houtkachel weer aan te steken, dat ik had laten uitgaan. Ik zat op een houten kruk voor de kachel en voelde me behoorlijk ellendig. Ik neem aan dat het mijn zenuwen waren. Ik kon mijn gedachten niet van die arme oude Dunn afhouden. Ik voelde me volkomen terneergeslagen. Omstreeks zes uur ’s avonds, toen het al behoorlijk donker was geworden, hoorde ik iemand de deur openen. Ik keek op toen de deur openging. Een enorme Duitse dog – de grootste die ik ooit had gezien – kwam de kamer binnen en liep recht op me af. Hij kwispelde met zijn staart en stak zijn neus in mijn gezicht om het walvisvet dat nog op mijn wangen zat af te likken. We waren meteen vrienden. Ik moest toch dringend in bad. Het elektrische licht ging aan en in het gele licht zag ik de baas van de hond in de deuropening staan en naar me glimlachen. Hij was een magere, donkere man van gemiddelde lengte, met een smal, intelligent gezicht, een pince-nez en een goed getrimde snor. Hij droeg een zeer net en keurig uniform met glanzend gepoetste laarzen en leek ongeveer vijftig jaar oud. “Goedenavond”, zei hij in perfect Engels. “Ik ben kapitein Baron von Karg Bebenburg. Het is overbodig om u te vertellen dat ik van de inlichtingendienst ben. Ik ben gekomen om met u te praten en u te vragen of ik iets voor u kan doen. Het spijt me u te moeten mededelen dat uw kameraad, sergeant Dunn, is omgekomen.” Ik kon niets zeggen. Ik bleef zwijgen. Hij bood me een sigaar aan, die ik aannam, en herhaalde zijn aanbod om alles te doen wat in zijn macht lag om het me naar de zin te maken. Ik zei hem dat ik wel wat zeep, water en een handdoek kon gebruiken. Die stuurde hij ’s avonds laat op, samen met een pakje sigaretten en een Franse roman. Natuurlijk beantwoordde ik geen van zijn vragen over het nummer van mijn eskader, de sterkte ervan, de locatie van het vliegveld en de reden voor onze hernieuwde luchtactiviteit tijdens de afgelopen week. “Ik waardeer uw terughoudendheid”, zei hij, “maar in feite beschikken we over het grootste deel van die informatie. Ons inlichtingensysteem werkt op dit front heel goed. Ik heb net een nieuwe organisatie van kaarten en telefooncommunicatie geperfectioneerd, waardoor onze vliegvelden worden gewaarschuwd wanneer jullie squadrons een missie boven de linies beginnen. Aan de hand van mijn kaarten van jullie eerdere prestaties weet ik bijna wat jullie bestemming is en ongeveer hoe laat jullie daar zullen aankomen. Uw luchtmacht opereert zo nauwkeurig volgens schema en met zo’n regelmaat dat we nu in staat zijn uw intenties te herkennen voordat u de tijd hebt om ze uit te voeren.” Ik zei hem dat ik dit allemaal erg interessant vond, maar ik gaf er geen mening over. Hij vertelde me dat hij Beiers was en professor in de geschiedenis aan de Universiteit van München was geweest. Hij was een zeer interessante gesprekspartner en een gesprek met hem werd bijna een verleiding. “Wat de wereld vandaag de dag nodig heeft”, zei hij, “zijn twee goede, sterke naties die haar verdelen en besturen zoals het hoort. Duitsland en Groot-Brittannië zijn de enige naties die dit kunnen doen. Frankrijk – Parijs – zou gewoon een gemeenschappelijke speelplaats voor ons allemaal kunnen zijn. Wat denkt u daarvan?” Ik zei hem dat ik daar nog nooit over had nagedacht. “Hoe denkt u dat de oorlog verloopt?”, vroeg hij. Zeer gunstig voor de geallieerden, antwoordde ik, het lijkt bijna zeker dat Amerika zich bij ons aansluit. Als ik vandaag aan dat gesprek terugdenk, lijkt het vreemd dat Amerika vier dagen later inderdaad aan de oorlog deelnam. Mijn mening destijds schokte of verontrustte mijn ondervrager echter niet. “Ja”, zei hij, “we erkennen een dergelijke mogelijkheid en hebben onze maatregelen daarop afgestemd. Onze intensieve onderzeecampagne zal alle effecten die de Verenigde Staten zouden kunnen hebben, neutraliseren.” Hij glimlachte, maar bleef gewoon de hond aaien. Hij verliet me en ik heb hem nooit meer gezien. De volgende dag werd ik overgebracht naar het gevangenkamp in Karlsruhe en later naar Schwarmstadt, waar ik een ontsnappingspoging deed, maar werd gepakt. De rest van de oorlog bracht ik door in een kooi.”

The post Overwinning 32 – verslag van luitenant Peter Warren appeared first on Meet The Red Baron.